ആരോ വലിച്ചെറിഞ്ഞ തൂലികത്തുമ്പിലെ ഒരിറ്റു മഷികൊണ്ട് ഞാനീ ലോകത്തെ എന്റേതാക്കി മാറ്റാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റേതല്ലയീ ഭൂമിയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും...
കഥ എന്ന ലേബല് ഉള്ള പോസ്റ്റുകള് കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
കഥ എന്ന ലേബല് ഉള്ള പോസ്റ്റുകള് കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
2016 മാർച്ച് 6, ഞായറാഴ്ച
മഴയോര്മ്മകള്... (1)
വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പുള്ള ഒരു എടവമാസക്കാലത്ത്...
ജൂണ് ഒന്ന്. സ്കൂളില് പോകാന് മടിയാണേലും പുതിയ ബാഗും പുസ്തകങ്ങളും കുടയുമായി ഇന്ന് സ്കൂളില് പോവാന് വലിയ ഉത്സാഹമാണ്. എന്നെപ്പോലെ തന്നെ പറഞ്ഞും കേട്ടും തീരാത്ത വിശേഷങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡവും പേറിയാകും എല്ലാവരുടേയും വരവ്. ചാവക്കാട് പോലീസ് കോട്ടേഴ്സിലേക്ക് കയറി വന്ന ചന്ദ്രേട്ടന്റെ ട്രക്കറിന്റെ ഹോണ് കേട്ടാല് വീട്ടില് നിന്നിറങ്ങി ഒരു ഓട്ടമാണ്. ചിലപ്പോള് നേരത്തെ തന്നെ വഴിയില് പോയി കാത്തു നില്ക്കും. ഞാനും അനിയനുമുണ്ട്. ഞങ്ങള് ചെറിയ കുട്ടികളായതുകൊണ്ട് വണ്ടിയില് ഞങ്ങള്ക്ക് സീറ്റില്ല. ഞങ്ങള്ക്കെന്നല്ല, കുട്ടികള്ക്കാര്ക്കും സീറ്റുണ്ടാവില്ല. ചുരിദാറിട്ട ചേച്ചിമാരുടെ മടിയിലാണ് ഇരിക്കാറ്. മഴക്കാലമായതുകൊണ്ട് കുടയുണ്ടായിട്ടും കാര്യമൊന്നുമില്ല. ഉടുപ്പില് നിറയെ വെള്ളമായിട്ടാണ് ഓടിക്കേറുക. ഇസ്ത്തിരിയിട്ട് മിനുക്കിയ നീല ടോപ്പും വെള്ള ബോട്ടവും ഷോളുമിട്ട് ചുളിക്കാതെ ഇരിക്കുന്ന ചേച്ചിമാര്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ വരവത്ര സുഖിക്കില്ല. പിന്നെ ദേഷ്യം പുറത്തു കാട്ടാതെ പിടിച്ചു വലിച്ച് മടിയിലിരുത്തും. എന്തൊക്കെയായാലും ഞാന് ചുരിദാറിട്ട ഹൈസ്കൂള് ചേച്ചിമാരുടെ കടുത്ത ആരാധികയാണ്. അവരുടെ പൊട്ടും വളയും കമ്മലുമൊക്കെ നോക്കി നിന്ന് സ്കുള് എത്തുന്നത് അറിയാറേയില്ല. പക്ഷെ എനിക്കിനീം അഞ്ച് വര്ഷം കാത്തിരിക്കണം ഇതുപോലെ ചുരിദാറിടാന്.
ഒരു വലിയ നെടുവീര്പ്പോടെ വണ്ടിയങ്ങനെ പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. പെയ്തു കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം എങ്ങോട്ടോ പോവാന് എന്നോണം മഴ തിരക്കിട്ട് പെയ്യുകയാണ്. റോഡ് നിറയെ വെള്ളമാണ്. നോക്കുന്നിടത്തല്ലാം വെള്ളം. സര്വത്ര വെള്ളം. ഭൂമിയങ്ങനെ നീരാടി തണുത്തുറഞ്ഞ് നില്ക്കുന്നു. സ്കൂളിലെത്തിയിട്ട് കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് കളിക്കുന്നതും വിശേഷങ്ങള് പറയുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ടാണ് യാത്ര. സ്കൂളില് ഞങ്ങള് രണ്ടാം ക്ലാസിലെ കുട്ടികള്ക്കാണ് എല്. കെ. ജി കുട്ടികളെ നോക്കേണ്ട ചുമതല. ടീച്ചര്മാര് വരുന്നതു വരെയും ഇന്റര്വെല്ലിന് അവരെ വരിയായി മൂത്രമൊഴിക്കാന് കൊണ്ടു പോകുന്നതും ഞങ്ങളാണ്. ചൂരലുമായി അവരെ അനുസരിപ്പിച്ച് ചേച്ചി ചമയാന് ഞങ്ങള്ക്ക് മത്സരമാണ്. ലക്ഷ്മി, സന, അശ്വതി, ടിന്റു, മരിയ... അങ്ങനെ ഒരുപാട് അനിയത്തിമാര് ഞങ്ങള്ക്കവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവരെ കളിപ്പിക്കാന് വേണ്ടി ഇന്റെര്വ്വെല്ലിനായി കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു ഞങ്ങള്.
ലക്ഷ്മിയും അശ്വതിയുമായിരുന്നു എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവര്. അവര്ക്ക് മഴയിലോടിക്കാന് കടലാസ് വഞ്ചിയുണ്ടാക്കി കൊടുത്തിരുന്നതും ചോറ് വാരി കൊടുത്തിരുന്നതും ഉച്ചക്ക് ഉറക്കികൊടുത്തിരുന്നതുമെല്ലാം ഞാന് തന്നെയാണ്. അവര്ക്കും എന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. എന്നെത്തിരക്കി ഒരിക്കെ കരഞ്ഞ് ക്ലാസില് വന്ന് എല്ലാവരേയും അമ്പരപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് ലക്ഷ്മി. സ്കൂളിന്റെ മുറ്റത്തുള്ള വലിയ വാകമരം അശ്വതിക്കൊത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അതില് നിന്ന് പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന പൂക്കള് അവള്ക്ക് പെറുക്കി കൊടുക്കുന്നതും എന്റെ ജോലിയായിരുന്നു. സ്കൂള് വിട്ടാല് വീട്ടില് പോകാന് പോലും സമ്മതിക്കാതെ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുന്ന ലക്ഷ്മിയേയും അശ്വതിയേയും കാണുമ്പോള് ഞാനവരുടെ അമ്മയായിരുന്നെങ്കില് എന്നെനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. ഇതിപ്പൊ വെക്കേഷനു ശേഷം അവര് യു. കെ. ജിലേക്കും ഞാന് മൂന്നിലേക്കും.
സ്കുള് എത്താറായി. കാറ്റത്ത് മഴ വണ്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് വരാതിരിക്കാനായി കെട്ടിവെച്ചിരുന്ന ടാര്പ്പായയില് നിന്ന് ഊര്ന്നിറങ്ങിയ വെള്ളം വീണ് ഞാന് ഒരുവിധമെല്ലാം നനഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തു കൂടി പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ കുടകളിലായിരുന്നു എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവന്. അച്ഛന് ദുബായില് നിന്ന് കൊണ്ടു വന്ന മഞ്ഞയില് പലവര്ണ്ണ പൂക്കളുള്ള കാലന്കുടയാണ് എന്റേത്. അതിലും ഭംഗിയുള്ളത് വേറെയാര്ക്കെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ആകാംഷയിലാണ് ഞാന്.
മമ്മിയൂര് ലിറ്റില് ഫ്ളവറിന്റെ ഗേറ്റ് ദൂരേന്ന് കാണാനുണ്ട്. റോഡാകെ ബ്ലോക്കായി. ഓട്ടോറിക്ഷയും ട്രക്കറും കാറുകളും ബസ്സുമൊക്കെ മുന്നോട്ട് പോകാന് കഴിയാതെ നിര്ത്തി ഹോണ് മുഴക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മഴയുടെ ഇരമ്പല് കേള്ക്കാനേയില്ല. ആകെ ബഹളമയം. ഇതിന്റെ ഇടയില് അവിടിവിടെയായി നൂറോളം സൈക്കിളുകള്. നീലയും വെള്ളയും നിറങ്ങള് കലക്കിയ സാഗരം കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പോലെ...
സ്കൂളില് ബെല്ലടിച്ചു. ഒരു സൈഡില് വണ്ടി നിര്ത്തി എല്ലാവരും ചാടിയിറങ്ങി ഓട്ടം തുടങ്ങി. വണ്ടികള്ക്കിടയിലൂടെ ഓടി മുന്നിലെത്താറായപ്പൊ ഒരാള്ക്കൂട്ടം. ബാഗുകളും കുടകളുമൊക്കെ താഴെ കിടപ്പുണ്ട്. വേഗം അരികത്തു കൂടി സ്കൂളിലേക്ക് കടന്നു. ക്ലാസില് എത്തിയപ്പോഴേക്കും തലയടക്കം മുഴുവന് നനഞ്ഞിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ ദിവസമായ കാരണം ടീച്ചര്മാര് എത്തിയിട്ടില്ല. വിശേഷങ്ങളുടെ പൊതികള് ഓരോരുത്തരായി അഴിച്ചു തുടങ്ങി. പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത വിശേഷങ്ങളും കഥകളും... ഒരു മണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും സ്കൂളില് കൂട്ടമണിയടിച്ചു. സാധാരണ ഉച്ചവരെ ഉണ്ടാവാറുള്ളതാണ്. ഇന്നെന്താ നേരത്തെ വിട്ടതെന്ന ആശങ്കയിലാണ് എല്ലാരും. അപ്പോഴേക്കും മൈക്കിലൂടെ ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസിന്റെ പരുപരുത്ത ശബ്ദം.
" ഇന്ന് രാവിലെ സ്കൂളിനു മുന്നില് വണ്ടിയിടിച്ച് സ്കൂള്ക്കുട്ടികളടങ്ങിയ ഓട്ടോ മറിഞ്ഞ് യു. കെ. ജിയിലെ അശ്വതി മേനോന് മരിച്ചു. രണ്ട് കുട്ടികള് ആശുപത്രിയിലാണ്. സ്കൂളിന് ഇന്ന് അവധി. എല്ലാവരും എഴുനേറ്റ് നിന്ന് അവര്ക്കു വേണ്ടി ഒരു മിനിറ്റ് പ്രാര്ത്ഥിക്കുക" .
കേട്ടതെന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത പോലെ... ഒരു തരിപ്പോ ഞെട്ടലോ മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സില്. വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്ത്തിട്ടും വിശ്വസിക്കാനായില്ല. കരയണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര് പോലുമില്ല. സംസാരിക്കാന് കഴിയാതെ ഞാന് ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങി നടന്നു. എല്. കെ. ജി ക്ലാസിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നോക്കാതെ നടന്നു. വണ്ടി കാത്തുനില്ക്കുന്ന കുട്ടികള് വഞ്ചിയുണ്ടാക്കി വെള്ളത്തിലിട്ട് കളിക്കുകയാണ്. ചാറ്റല് മഴയെ വകവെക്കാതെ ചിലര് ഓടി കളിക്കുന്നുണ്ട്. കൈ പിടിക്കാൻ ആരും കൂടെയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ വെറുതെ കൈ മുറുക്കി പിടിച്ചു. നിശബ്ദയായി പെയ്ത് മഴയെന്റെ കണ്ണൂനീരിനൊപ്പം കരയുന്നുണ്ട്. പെറുക്കാന് ആളില്ലാഞ്ഞിട്ടും ആ വാകമരം അപ്പോഴും പൂക്കള് പൊഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്...
2011 ജൂൺ 8, ബുധനാഴ്ച
ലതയ്ക്കൊരു പ്രണയലേഖനം

ഇന്നലെ എനിക്കൊരു കത്തു കിട്ടി. കൂടെ കടലാസില് പൊതിഞ്ഞ ഒരു വലിയ പാക്കറ്റും. കൈപ്പടയില് എന്റെ വിലാസം കണ്ടിട്ട് നാളേറെയായി. തപാലില്പ്പെട്ടിക്കകത്ത് എത്ര ദിവസം കിടന്നിരിക്കും എനിക്കുള്ള ഈ കത്ത്. എന്റെ വിലാസത്തിലൊരു കഷ്ണം കടലാസ് അതിനകം കണ്ടിട്ട് തന്നെ വര്ഷങ്ങളായിക്കാണും. ഇന്നെല്ലാം ഇമെയില് ആണല്ലോ? പ്രസാദകര് വന്നാല് ഉടന് ചോദിക്കുക സാറിന്റെ ഇമെയില് ഐഡി ഏതാണെന്നാണ്. അവര്ക്കു വേണ്ടിയാണ് kishore82@live.com എന്ന ഹോട്ട്മെയില് ഐഡി ഞാന് ക്രിയേറ്റ് ചെയ്തതും. ലേഖനങ്ങള്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള കത്തുകളും, അഭിപ്രായങ്ങളുമെല്ലാം വരുന്നതും ഞാന് കഥകളെഴുതി അയക്കുന്നതും മെയില് വഴി തന്നെ. ഇന്റര്നെറ്റിന്റെ നീരാളിപ്പിടുത്തത്തില് ഞാനും ഇരയാകാന് നിന്നു കൊടുത്തു എന്ന് പറയുന്നതാകും ശരി.
ഇതിപ്പൊ ആരുടെ കത്താണെന്ന് ചോദിച്ചാല് പ്രത്യേകിച്ചങ്ങനെ ഒരാളില്ല. പണ്ടെന്നോ എഴുതിയിരുന്ന ഒരു മാസികയുടെ അഡ്രസ്സാണ് പിന്നില്. കത്ത് കയ്യില് കിട്ടിയെങ്കിലും തുറന്നു വായിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതിയ ഒരുപാട് ഓര്മ്മകള് തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെ...
പണ്ടൊക്കെ മാസികകളിലേക്ക് കവിതകളയക്കുമായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് മുതല് ശിപായിക്കു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ്. എന്നു വെച്ചാല് പോസ്റ്മാന്. ഇന്നത്തെ കുട്ടികള്ക്ക് ശിപായിയെന്ന് പറഞ്ഞാല് അറിയില്ല. പക്ഷെ ഇവര് ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. കാരണം ഇവര്ക്ക് പോസ്റ്മാനെ എങ്കിലും അറിയാം. അമ്പലത്തിലെ ആല്ത്തറയിലിരുന്നാണ് കാത്തിരിപ്പ്. തപാലില് എനിക്കെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമെന്നുറപ്പാണ്. ഒന്നുകില് അയച്ച കവിത അവര് തിരിച്ചയക്കും, അല്ലെങ്കില് കവിതയടങ്ങിയ മാസിക... ആദ്യമൊക്കെ എന്നെ കാണുമ്പോള് രാഘവേട്ടന് പറയും. “എത്തിട്ടില്ല ട്ടൊ. വന്നാല് ഉടന് കൊണ്ടുതരാം.” പിന്നെ പിന്നെ ദിവസവും കണ്ടു മടുത്തെങ്കിലും ഒരു പുഞ്ചിരി ആ മുഖത്ത് മായാതെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. അതിനര്ത്ഥം ഇല്ല എന്നാണെന്നറിയാമെങ്കിലും രാഘവേട്ടന്റെ തപാലിനു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ് ഞാന് തുടര്ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
തപാലിനെ ആശ്രയിച്ചായിരുന്നു അന്ന് വീടുകളില് പ്രധാന കാര്യങ്ങള് വരെ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്. അന്നത്തെ ആളുകളുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ മാറ്റങ്ങള്ക്ക് സാക്ഷിയാകാന് കത്തുകള്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. സിലോണിലെ പത്മിനിച്ചെറിയമ്മക്ക് ഇരട്ടക്കുട്ടികളാണെന്നറിയിച്ച കത്ത് കണ്ട് മുത്തശ്ശി കരഞ്ഞ് മൂന്ന് ദിവസം പട്ടിണി കിടന്നത്... അതെന്തിനാണെന്ന് ഞാനിപ്പഴും അത്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട്. സ്കൂളില് ഗോപാലന് മാഷിന്റെ അടി കിട്ടാതെ എന്നെ രക്ഷിച്ചിരുന്നത് അച്ഛന്റെ കയ്പടയില് സാബു എഴുതിതന്ന കത്തുകളായിരുന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലെ ജാനുചേച്ചീടെ ആസ്മ ശമിപ്പിച്ചതു വരെ അവരുടെ മകന്റെ കത്താണ്. എന്തിനേറെ പറയുന്നു ഒരു യുദ്ധത്തിന് കൊടി പിടിക്കാന്തക്ക ശക്തിയുണ്ട് ഒരു കഷ്ണം വെള്ള കടലാസില് കോറുന്ന മുനത്തുമ്പിന്...
ഒരു വേനലവധിക്ക് കോളേജിലെ നീണ്ട വരാന്തയില് വെച്ച് ലതയ്ക്ക് കൊടുത്ത കത്താണ് എന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റി മറിച്ചത്. എന്തെല്ലാം പൊല്ലാപ്പുകളായിരുന്നു അതേ ചൊല്ലി. ഓര്ക്കുമ്പൊ തന്നെയുണ്ട് ആ ഭീകരത. ആഗ്രഹിച്ച് മോഹിച്ച് ഒടുക്കം ആ കത്തവള്ക്കു കിട്ടാന് മൂന്ന് വര്ഷം വേണ്ടി വന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവള്ക്കു വേണ്ടി നെയ്തെടുത്ത ഓരോ കിനാവുകളായിരുന്നു അതു നിറയെ. പലപ്പോഴായി ഞാനെന്റെ ഹൃദയം കൊണ്ട് ചാലിച്ചെടുത്ത കവിതകള്...
അതൊരു യുദ്ധത്തില് പരിണമിച്ചെങ്കിലും നാശനഷ്ടങ്ങള് ഉണ്ടാകാതിരിക്കാന് എനിക്ക് ബലി നല്കേണ്ടി വന്നത് എന്റെ പന്ത്രണ്ട് വര്ഷമാണ്. നാടു കടത്താനുള്ള തീരുമാനം വീട്ടുകാരുടേതായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിനു കാരണക്കാരിയായ ലതയെ ഞാന് വെറുത്തില്ല. അവള്ക്കു വേണ്ടി ഏഴു കടലും കടക്കാന് ഞാനൊരുക്കമായിരുന്നു. എങ്കിലും പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അവസാനമായി ഒന്നു കാണാന് തീരുമാനിച്ചു. രാത്രി അവളുടെ വീട്ടുപടിക്കലെത്തിയത് ഓര്മ്മയുണ്ട്. പിന്നെ ഞാന് കണ്ണു തുറക്കുന്നത് കണ്ണൂര് വല്യച്ഛന്റെ വീട്ടില് വെച്ചാണ്. അവളുടെ ആങ്ങളമാരെ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ല. നാലു പേര്ക്കു കൂടി ആകെയുള്ളതിനെ ജോലിയും കൂലിയുമില്ലാത്ത ഒരാള്ക്ക് എങ്ങനെ കൊടുക്കും?
.........
വല്യച്ഛന്റെ വീട്ടില് നിന്ന് നേരെ പോയത് ഡല്ഹിയിലെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ അടുത്തേക്കാണ്. പിന്നീടുള്ള പന്ത്രണ്ട് വര്ഷം ഞാനെങ്ങനെ ജീവിച്ചെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല. ഒരുപാട് യാത്രകള്ക്ക് വീണ്ടും വഴിവെച്ചെങ്കിലും കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഇവിടെ കരോള്ബാഗിനടുത്ത് താമസമുറപ്പിച്ചു. രണ്ട് വര്ഷമായി ഇവിടെത്തന്നെയാണ്. ഇതിനിടയില് ഒരുപാട് സൌഹൃദങ്ങള്... ചിന്തകള് കുറിച്ചിട്ട കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങള്... ഇവയാണ് സമ്പാദ്യം.
കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വര്ഷത്തിനിടെ നാട്ടില് നിന്ന് വന്നത് രണ്ട് കത്തുകളാണ്. സാബുവിന്റെ കത്തായിരുന്നു ഒരിക്കല് വന്നത്. ഞാനിവിടെ എത്തി ഒരു വര്ഷം ആകുന്നതിനു മുമ്പാണ്. നാട്ടില് അവനായിരുന്നു എല്ലാത്തിനും കൂടെ. പാടത്ത് തോട്ടയിട്ട് മീന് പിടിക്കുന്നത് കാണാന് കുട്ടിക്കാലത്ത് അച്ഛന്റെ കൂടെ ഞാന് പോകുമായിരുന്നു. സാബുവും അവന്റെ ചേട്ടന്റെ തോളില് വരും. അന്നു തൊട്ടുള്ള കൂട്ടാണ് ഞങ്ങളുടേത്. സ്കൂളിലെ ആദ്യത്തെ ദിവസം ഞാന് സ്ളേറ്റു മായ്ച്ചത് അവന്റെ മഷിത്തണ്ട് കൊണ്ടായിരുന്നു. ആല്മരത്തണലില് ഇരുന്ന് സൊറ പറയാനും, പൊട്ടിയൊഴുകുന്ന ഓടയുടെ അരികു പിടിച്ച് വായനശാലയിലേക്ക് നടക്കാനും, പഞ്ചറായ സൈക്കിളില് രാത്രിനാടകങ്ങള്ക്കു പോകാനും, മേലൂരിലെ വിപ്ളവത്തിന്റെ ആവേശത്തില് കള്ളുഷാപ്പിനു മുന്നില് ധര്ണ്ണ നടത്താനും എല്ലാം അവനുണ്ടായിരുന്നു കൂടെ. എന്റെ എല്ലാ കവിതകളും ആദ്യം വായിക്കുന്നതും തിരുത്തുന്നതും അവനായിരുന്നു. മൂന്ന് വര്ഷം ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ലതയ്ക്കു കത്ത് കൊടുത്തത് അവന്റെ മാത്രം ബലത്തിലാണ്.
ഒരു നാടിന്റെ മുഴുവന് വിശേഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു ആ കത്തില്. അമ്പലത്തിലെ ആല്മരം വീണതും, ജോസേട്ടന്റെ പീടികയില് വൈദ്യുതി വന്നതും, ഒളിച്ചോടിയ ജമീലയ്ക്ക് ആണ്കുഞ്ഞു പിറന്നതും, നാടകസമിതി പൊളിച്ച് പുതിയ ടെക്സ്റയില് ഷോപ്പ് തുടങ്ങിയതും, എല്ലാം... കൂട്ടത്തില് ഒരു വിശേഷം കൂടി. ലതയുടെ കല്യാണമാണെന്ന്... ദുരിതങ്ങള്ക്കിടയിലും പതറാതെ നിന്നിരുന്ന എന്റെ കണ്ണൊന്ന് നനഞ്ഞത് അന്നായിരുന്നു. അടുപ്പില് നിന്ന് പാല് തിളച്ചു പോയതു പോലെ.
പിന്നെ ഒരു കത്ത് കിട്ടിയത് നാല് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പാണ്. അന്ന് ഡല്ഹിക്ക് വരുന്ന ആരുടേയോ കയ്യില് വല്യച്ഛന് കൊടുത്തയച്ചതായിരുന്നു അത്.
കിഷോറേ...
നിന്റമ്മയെ മിനിഞ്ഞാനാണ് ആസ്പത്രിയില് കൊണ്ടു പോയത്. കാര്യമായ അസുഖമൊന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിലല്ലേ? ഇന്ന് വെളുപ്പിനെ ആയിരുന്നു. നീ വരണം. ഒരു പിടി മണ്ണ് അവളുടെ ദേഹത്തിടാന് നീ മാത്രേ ഉള്ളൂ.
എന്ന് സ്വന്തം,
വെല്ലിച്ചന്.
ഞാനന്ന് ആസ്ട്രേലിയയില് വെച്ചു നടന്നിരുന്ന ഒരു ലിറ്ററേച്ചര് മീറ്റില് ആയിരുന്നു. തിരികെ വന്നപ്പോഴാണ് കത്തു കിട്ടിയത്. അപ്പോഴേക്കും അമ്മ മരിച്ച് ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അന്ന് തീരുമാനിച്ചതാണ് ഇനി നാട്ടിലേക്കില്ല എന്ന്. അതിനുശേഷം നാട്ടില് നിന്ന് വരുന്നത് ഈ കത്താണ്.
..........
ബഹളം കേട്ടാണ് പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധ മാറിയത്. താഴെ ഗല്ലികളില് തളം കെട്ടികിടന്നിരുന്ന ചോരക്കറ പതുക്കെ പരന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശ്യാംസുന്ദറിന്റെ ഡാബയില് നല്ല തിരക്കാണ്. എന്നും ജോലി കഴിഞ്ഞ് പോകുന്ന ആളുകള് ഇവിടെ വന്നാണ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്. സേവ് പുരി, പാനിപുരി, പാവ് ബാജി എന്നിങ്ങനെ ഒരുപാട് വിഭവങ്ങളുണ്ടവിടെ. കൂട്ടത്തില് പുതിയ വിശേഷങ്ങളും കേള്ക്കാം. അതിന്റെ ബഹളമാണവിടെ. മെട്രൊ നഗരമാണെങ്കിലും ഇത്തരം ചെറിയ കടകള് ഇവിടെ ധാരാളമുണ്ട്. ഡാബകള് എന്നാണ് അവയെ പറയുന്നത്.
മേലൂരില് ഗവണ്മെന്റ് ആസ്പത്രിക്കടുത്ത ചാക്കോമാപ്ളയുടെ തട്ടുകടയാണ് അത് കാണുമ്പൊ ഓര്മ്മ വരാ. വൈകുന്നേരമായാല് അവിടെയും നല്ല തിരക്കാണ്. ആസ്പത്രിയിലെ ആളുകള്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം അവിടുന്നായിരുന്നു എല്ലാവരും വാങ്ങിയിരുന്നത്. ഫാര്മസിയിലെ പെമ്പിള്ളേറെ കാണാന് വൈകുന്നേരം ഞങ്ങളവിടെ പോയിരുക്കുമായിരുന്നു. ലതേടെ വീടും അവിടടുത്താണ്. കുട്ടനും, പത്രോസും, ശങ്കുവും, അപ്പുണ്ണിയും, ഷാജഹാനും, പിന്നെ ഞാനും സാബുവും. ആസ്പത്രിക്കടുത്ത ലേഡീസ് സ്റോറിലായിരുന്നു ജമീല ജോലിക്ക് പോയിരുന്നത്. അവളെ കാണാന് വേണ്ടിയാണ് ഷാജഹാന് ഞങ്ങള്ടെ കൂടെ ഇരുപ്പു തുടങ്ങിയത്. തമാശക്കാണെന്നാണ് വിചാരിച്ചതെങ്കിലും ഒരു ദിവസം ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് അവര് ഒളിച്ചോടി. എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതു പോലെ...
........
താഴെ കടയില് നിന്ന് ശേഖര് ഭക്ഷണപൊതിയുമായി മുകളില് വന്നു. “സലാം സാബ്.” ഒരു സലാം. അതവന്റെ പതിവാണ്. അവകാശമെന്ന് വേണമെങ്കില് പറയാം. ഭക്ഷണം മേശയില് വെച്ചിട്ട് അവന് താഴേക്കു തന്നെ പോയി. ജഗില് നിന്ന് വെള്ളമെടുത്ത് കുടിച്ച് കിഷോര് കത്തെടുത്ത് പൊട്ടിച്ചു.
ബഹുമാനപ്പെട്ട സര്,
കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വര്ഷമായി ഞങ്ങള് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ‘മേലൂരിലെ പ്രണയലേഖനം’ എന്ന സാറിന്റെ നോവലിന്റെ അവസാനഭാഗം കഴിഞ്ഞ ലക്കമായിരുന്നല്ലോ? കഥയെ പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും കൊണ്ട് ഓഫീസ് നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. ഫോണ് കോളുകള് വേറെ. എല്ലാവര്ക്കും സാറിന്റെ അഡ്രസ്സും ഫോണ് നമ്പറുമാണ് ആവശ്യം. കത്തുകളില് ചിലത് ഇതിനോടൊപ്പം കൊടുത്തയക്കുന്നു. സഹായസഹകരണങ്ങള്ക്ക് നന്ദി. സാറിന്റെ കഥകള് ഇനിയും തുടര്ന്നു പ്രസ്ദ്ധീകരിക്കാന് ഞങ്ങള്ക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്. മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
വിശ്വസ്ഥതയോടെ.
എഡിറ്റര്.
പതിയെ കടലാസുപൊതിയെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതെടുത്ത് അലമാരക്കു കീഴെയുള്ള തട്ടില് വെച്ചു. ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നു പോയത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. കവികളേയും എഴുത്തുകാരേയും ആദരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള The Maureen Egen Writers Exchange Award 2010ന് കിഷോര് അര്ഹനായി. ന്യൂയോര്ക്കിലെ ബിങ്ങ്ഹാംടണ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ അതിഥിയായി യു. എസ്സിലേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങുകയാണ് കിഷോര്. എയര്പോര്ട്ടില് യാത്രയയക്കാന് ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കള് ഉണ്ടായിരിന്നു. എല്ലാവരോടുമായി മനസ്സില് പറഞ്ഞു. ‘ഇനി ശിഷ്ട കാലം അവിടെ. തനിക്കാരുമില്ലാത്ത നാട്ടിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുവരവില്ല.’
പുതിയ താമസക്കാര്ക്കു വേണ്ടി മുറി വൃത്തിയാക്കുകയാണ് ശേഖര്. കുറച്ച് കടലാസു കഷ്ണങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞ പേനയും മാത്രമേ അവിടുള്ളൂ. അലമാരക്കടിയിലെ പൊതി അവനപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. എടുത്തപ്പോഴേക്കും അതഴിഞ്ഞു വീണു. മുറി നിറയെ കത്തുകള്. അവനതെല്ലാം വാരിപ്പെറുക്കി ചവറ്റുകൊട്ടയുടെ വിശപ്പകറ്റി കത്തിക്കാനായി പുറത്തേക്കു പോയി. വീണ കൂട്ടത്തില് ഒരു കത്ത് മാത്രം കട്ടിലിനടിയില് പെട്ടത് അവന് കണ്ടില്ല. പോകാന് മനസ്സു വരാതെ കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് ഒളിച്ചിരുന്ന ഒരു കത്ത്. മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ കത്തിനു പിന്നിലെ അഡ്രസ്സ് വ്യക്തമാണ്.
Letha K. A,
Karasseri House,
Near Gov. Hospital,
P. O. Meloor,
Chalakkudy.
................
2011 ജനുവരി 25, ചൊവ്വാഴ്ച
ചന്ദ്രനിലെത്തിയ മലയാളി
(2009ല് കേരളകൌമുദിക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയത്)

കരിവണ്ടുകള് കൂട്ടം കൂടി പ്രകാശരശ്മികള്ക്ക് തടസ്സമാകുന്നു. ചിറകടിയൊച്ചകള്ക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് അവസാനത്തെ പറവയും പറന്നകന്നു കഴിഞ്ഞു. വീണു പൊട്ടിയ കുപ്പിയിലെ മഷി പരന്ന് ചുറ്റിലും ഇരുളിന്റെ നനവ് പടരുന്നു. ദൂരെ നിലവിളക്കിന്റെ നേരിയ വെട്ടത്തില് ജീര്ണ്ണിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും നാമാവശേഷമാകാത്ത ഒരു മന കാണാം. ഒരു കാലത്ത് പ്രൌഡിയുടെ കൊടുമുടിയായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ചെമ്പകശ്ശേരി മന.
ഒരു യാത്രയുടെ ഒരുക്കത്തിലാണ് കിച്ചു, അല്ല Scientist ഡോ. കൃഷ്ണ കൂമാര്. തന്റെ ഔദ്യോദിക ജീവിതത്തിലെ അവസാന യാത്ര. കഴിഞ്ഞ മുപ്പത് വര്ഷം രാജ്യത്തിനായി നേടികൊടുത്ത പ്രശസ്തിയും പുരസ്കാരങ്ങളുമെല്ലാം ഈ അവസാനയാത്രയില് നിഷ്പ്രഭമാകാന് പോകുന്നു. കാരണം ഇതാണ് നാഴികക്കല്ല്. ഒരിക്കലും മലയാളിക്ക് എത്തിപിടിക്കാന് കഴിയില്ലെന്ന് മുദ്രകുത്തിയ അമേരിക്കക്കൊരു തിരിച്ചടി. “ചന്ദ്രനിലേക്കൊരു യാത്ര!”
ഡോ. കൃഷ്ണയുടെ നേതൃത്വത്തില് ഒരു യാത്ര. ഒപ്പം സഹപ്രവര്ത്തകരായ ഡോ. തോമസ് ജേക്കബും ഡോ. പ്രദീപ് വര്മ്മയും. കിച്ചു അവരുടെ സീനിയറാണെങ്കിലും കുറച്ച് കൂടുതല് സ്വാതന്ത്യ്രം അവര്ക്ക് രണ്ട് പേര്ക്കും നല്കിയിരുന്നു. ഒരു കാറപകടത്തില് രണ്ട് പെങ്ങമാരേയും കൈയ്യിലേല്പ്പിച്ച് യാത്ര പറഞ്ഞവരാണ് തോമസിന്റെ മാതാപിതാക്കള്. ചങ്ങനാശ്ശേരിക്കാരായ ജേക്കബും ലാലിയും. ചെറുപ്പത്തില് തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ പല സങ്കീര്ണ്ണതകള്ക്കും ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടി വന്നതുകൊണ്ടാകാം അയാള് ഇത്ര സീരിയസ് ആയതെന്ന് തോന്നുന്നു. ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളതു കൊണ്ട് അത്തരം ജോലികള് കിച്ചു അവനെയാണ് ഏല്പ്പിക്കാറ്. എന്നാല് പ്രദീപ് നേരെ മറിച്ചാണ്. വ്യവസായ പ്രമുഖന് രാമവര്മ്മയുടേയും സുരഭി അന്തര്ജനത്തിന്റേയും ഏക മകന്. ജീവിതം എപ്പോഴും ഒരു കുട്ടിക്കളിയാണവന്. സമൂഹത്തെ പറ്റിയും സാമൂഹിക ക്രയവിക്രയങ്ങളെപ്പറ്റിയും ബോധവാനാണെങ്കിലും പ്രായോഗിക കാര്യങ്ങള്ക്ക് പരിജ്ഞാനം പോരാ.
എട്ട് മണിക്കാണ് പുറപ്പെടുന്നതെങ്കിലും അഞ്ചു മണി ആയപ്പോഴേ എല്ലാവരും എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മനസ്സില് ഒരല്പ്പം ടെന്ഷന് ഉണ്ട്. അത് പോകുന്ന യാത്രയെ ഓര്ത്തോ സാങ്കേതിക കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയോ അല്ല. പിന്നെ... ഓരോന്നോര്ത്ത് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. റോക്കറ്റില് കേറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ടെയ്ക്ക് ഓഫിന്റെ സമയത്ത് എന്താണ് തന്റെ വികാരമെന്ന് കിച്ചുവിന് തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
ഇപ്പോള് താന് അന്തരീക്ഷത്തിലാണ്. ഭൂമിയില് നിന്ന് ഒരുപാടകലെ. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് ഭൂമിയിലായിരുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത അത്രയും ദൂരെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. തോമസും പ്രദീപും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പ്രദി ഇപ്പോഴും ഒരു സ്വപ്നലോകത്താണ്. അയാള്ക്ക് തന്റെ ആകാംക്ഷ മറച്ചു വെക്കാനാകുന്നില്ല. ഭൂമിയില് നിന്ന് നോക്കുമ്പോള് ചന്ദ്രനില് കാണുന്ന മുയലിനെ കണ്ടു പിടിക്കാനാണത്രേ അവന്റെ യാത്ര. ഗൌരവത്തിലിരുന്നിരുന്ന തോമസ്സിന് ചിരിയടക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല.
കിച്ചു അവരുടെ സംസാരത്തില് നിന്ന് കാതുകളെടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും ഓര്മ്മകളുടെ കവാടങ്ങളില് എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നു കിച്ചുവിന്റെ മനസ്സ്. മകള് രേവതിയുടെ വലിയൊരാഗ്രഹമായിരുന്നു ചന്ദ്രനെ തൊടാന്. അച്ഛന് ആ സ്വപ്നം യാഥാര്ത്ഥ്യമാക്കുന്നത് കാണാന് നില്ക്കാതെ അവള് അവളുടെ അമ്മയ്ക്കു പിറകെ പോയി. മകളെ ഒരു നോക്ക് കാണാന് നില്ക്കാതെ, അവളെ എന്റെ കയ്യിലേല്പ്പിച്ച് പോയ എന്റെ അമ്മുവിന്റെ കൂടെ. തലച്ചോറില് ദൈവം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച കുസൃതി. നോടുവീര്പ്പില് എല്ലാ വിഷമങ്ങളുമൊതുക്കി കിച്ചു കസേരയില് ചാഞ്ഞു കിടന്നു.
യാത്രക്കൊടുവില് അവരാ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേര്ന്നു. ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപദത്തില് നിന്ന് വഴി മാറി ഒരത്ഭുത ലോകത്ത്. റോക്കറ്റില് നിന്ന് ശൂന്യതയിലേക്കിറങ്ങിയപ്പൊ താനും ശൂന്യമാണെന്ന് കിച്ചുവിന് മനസ്സിലായി. നിശബ്ദതയില് പാറിപ്പറക്കുന്ന ഒരു പറ്റം പൂമ്പാറ്റകളെപ്പോലെ... കാലുകള് നിലത്തുറയ്ക്കാതെ പറന്ന് നടക്കുന്നു. ശരീരവും മനസ്സും ശൂന്യമാക്കി അയാളും ആ അനന്തതയുടെ പരപ്പിലൂടെ ഒഴുകി നടന്നു. ചന്ദ്രനിലെത്തിയ ആദ്യ മലയാളി എന്ന സ്ഥാനം തനിക്ക് ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഈയൊരു നിമിഷത്തിനായിരുന്നോ കഴിഞ്ഞ രണ്ടര വ്യാഴവട്ടക്കാലം താന് ജീവിച്ചത്? അമ്മുവിനോടും രേവതിയോടുമൊത്ത് ജീവിച്ച് കൊതി തീര്ന്നില്ല.
കൂടെയുള്ളവര് ചുറ്റിലും പരന്ന് നടക്കുകയാണ്. അപരിചിതരായ കൂറേ പേര് കൂടെ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു. തോമസ് വന്ന് പെട്ടെന്നെന്തിനോ അനുവാദം ചോദിക്കുന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ശ്രദ്ധിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. അമ്മുവിന്റേയും രേവതിയുടേയും ശബ്ദം ദൂരെ കേള്ക്കുന്നുണ്ട്. പതുക്കെ പതുക്കെ അവ വ്യക്തമായി വരുന്നു. കരിവണ്ടുകള് വീണ്ടും കൂട്ടം കൂടി കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു. ചുറ്റിലുമുള്ള മൂകത്തയ്ക്ക് വിരാമം സംഭവിക്കുന്നു. വീണു ചിതറിയ കുപ്പിയിലെ മഷി പരന്ന് ഇരുട്ടിന്റെ നനവ് പടരുന്നു...

കരിവണ്ടുകള് കൂട്ടം കൂടി പ്രകാശരശ്മികള്ക്ക് തടസ്സമാകുന്നു. ചിറകടിയൊച്ചകള്ക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് അവസാനത്തെ പറവയും പറന്നകന്നു കഴിഞ്ഞു. വീണു പൊട്ടിയ കുപ്പിയിലെ മഷി പരന്ന് ചുറ്റിലും ഇരുളിന്റെ നനവ് പടരുന്നു. ദൂരെ നിലവിളക്കിന്റെ നേരിയ വെട്ടത്തില് ജീര്ണ്ണിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും നാമാവശേഷമാകാത്ത ഒരു മന കാണാം. ഒരു കാലത്ത് പ്രൌഡിയുടെ കൊടുമുടിയായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ചെമ്പകശ്ശേരി മന.
ഒരു യാത്രയുടെ ഒരുക്കത്തിലാണ് കിച്ചു, അല്ല Scientist ഡോ. കൃഷ്ണ കൂമാര്. തന്റെ ഔദ്യോദിക ജീവിതത്തിലെ അവസാന യാത്ര. കഴിഞ്ഞ മുപ്പത് വര്ഷം രാജ്യത്തിനായി നേടികൊടുത്ത പ്രശസ്തിയും പുരസ്കാരങ്ങളുമെല്ലാം ഈ അവസാനയാത്രയില് നിഷ്പ്രഭമാകാന് പോകുന്നു. കാരണം ഇതാണ് നാഴികക്കല്ല്. ഒരിക്കലും മലയാളിക്ക് എത്തിപിടിക്കാന് കഴിയില്ലെന്ന് മുദ്രകുത്തിയ അമേരിക്കക്കൊരു തിരിച്ചടി. “ചന്ദ്രനിലേക്കൊരു യാത്ര!”
ഡോ. കൃഷ്ണയുടെ നേതൃത്വത്തില് ഒരു യാത്ര. ഒപ്പം സഹപ്രവര്ത്തകരായ ഡോ. തോമസ് ജേക്കബും ഡോ. പ്രദീപ് വര്മ്മയും. കിച്ചു അവരുടെ സീനിയറാണെങ്കിലും കുറച്ച് കൂടുതല് സ്വാതന്ത്യ്രം അവര്ക്ക് രണ്ട് പേര്ക്കും നല്കിയിരുന്നു. ഒരു കാറപകടത്തില് രണ്ട് പെങ്ങമാരേയും കൈയ്യിലേല്പ്പിച്ച് യാത്ര പറഞ്ഞവരാണ് തോമസിന്റെ മാതാപിതാക്കള്. ചങ്ങനാശ്ശേരിക്കാരായ ജേക്കബും ലാലിയും. ചെറുപ്പത്തില് തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ പല സങ്കീര്ണ്ണതകള്ക്കും ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടി വന്നതുകൊണ്ടാകാം അയാള് ഇത്ര സീരിയസ് ആയതെന്ന് തോന്നുന്നു. ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളതു കൊണ്ട് അത്തരം ജോലികള് കിച്ചു അവനെയാണ് ഏല്പ്പിക്കാറ്. എന്നാല് പ്രദീപ് നേരെ മറിച്ചാണ്. വ്യവസായ പ്രമുഖന് രാമവര്മ്മയുടേയും സുരഭി അന്തര്ജനത്തിന്റേയും ഏക മകന്. ജീവിതം എപ്പോഴും ഒരു കുട്ടിക്കളിയാണവന്. സമൂഹത്തെ പറ്റിയും സാമൂഹിക ക്രയവിക്രയങ്ങളെപ്പറ്റിയും ബോധവാനാണെങ്കിലും പ്രായോഗിക കാര്യങ്ങള്ക്ക് പരിജ്ഞാനം പോരാ.
എട്ട് മണിക്കാണ് പുറപ്പെടുന്നതെങ്കിലും അഞ്ചു മണി ആയപ്പോഴേ എല്ലാവരും എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മനസ്സില് ഒരല്പ്പം ടെന്ഷന് ഉണ്ട്. അത് പോകുന്ന യാത്രയെ ഓര്ത്തോ സാങ്കേതിക കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയോ അല്ല. പിന്നെ... ഓരോന്നോര്ത്ത് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. റോക്കറ്റില് കേറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ടെയ്ക്ക് ഓഫിന്റെ സമയത്ത് എന്താണ് തന്റെ വികാരമെന്ന് കിച്ചുവിന് തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
ഇപ്പോള് താന് അന്തരീക്ഷത്തിലാണ്. ഭൂമിയില് നിന്ന് ഒരുപാടകലെ. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് ഭൂമിയിലായിരുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത അത്രയും ദൂരെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. തോമസും പ്രദീപും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പ്രദി ഇപ്പോഴും ഒരു സ്വപ്നലോകത്താണ്. അയാള്ക്ക് തന്റെ ആകാംക്ഷ മറച്ചു വെക്കാനാകുന്നില്ല. ഭൂമിയില് നിന്ന് നോക്കുമ്പോള് ചന്ദ്രനില് കാണുന്ന മുയലിനെ കണ്ടു പിടിക്കാനാണത്രേ അവന്റെ യാത്ര. ഗൌരവത്തിലിരുന്നിരുന്ന തോമസ്സിന് ചിരിയടക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല.
കിച്ചു അവരുടെ സംസാരത്തില് നിന്ന് കാതുകളെടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും ഓര്മ്മകളുടെ കവാടങ്ങളില് എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നു കിച്ചുവിന്റെ മനസ്സ്. മകള് രേവതിയുടെ വലിയൊരാഗ്രഹമായിരുന്നു ചന്ദ്രനെ തൊടാന്. അച്ഛന് ആ സ്വപ്നം യാഥാര്ത്ഥ്യമാക്കുന്നത് കാണാന് നില്ക്കാതെ അവള് അവളുടെ അമ്മയ്ക്കു പിറകെ പോയി. മകളെ ഒരു നോക്ക് കാണാന് നില്ക്കാതെ, അവളെ എന്റെ കയ്യിലേല്പ്പിച്ച് പോയ എന്റെ അമ്മുവിന്റെ കൂടെ. തലച്ചോറില് ദൈവം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച കുസൃതി. നോടുവീര്പ്പില് എല്ലാ വിഷമങ്ങളുമൊതുക്കി കിച്ചു കസേരയില് ചാഞ്ഞു കിടന്നു.
യാത്രക്കൊടുവില് അവരാ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേര്ന്നു. ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപദത്തില് നിന്ന് വഴി മാറി ഒരത്ഭുത ലോകത്ത്. റോക്കറ്റില് നിന്ന് ശൂന്യതയിലേക്കിറങ്ങിയപ്പൊ താനും ശൂന്യമാണെന്ന് കിച്ചുവിന് മനസ്സിലായി. നിശബ്ദതയില് പാറിപ്പറക്കുന്ന ഒരു പറ്റം പൂമ്പാറ്റകളെപ്പോലെ... കാലുകള് നിലത്തുറയ്ക്കാതെ പറന്ന് നടക്കുന്നു. ശരീരവും മനസ്സും ശൂന്യമാക്കി അയാളും ആ അനന്തതയുടെ പരപ്പിലൂടെ ഒഴുകി നടന്നു. ചന്ദ്രനിലെത്തിയ ആദ്യ മലയാളി എന്ന സ്ഥാനം തനിക്ക് ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഈയൊരു നിമിഷത്തിനായിരുന്നോ കഴിഞ്ഞ രണ്ടര വ്യാഴവട്ടക്കാലം താന് ജീവിച്ചത്? അമ്മുവിനോടും രേവതിയോടുമൊത്ത് ജീവിച്ച് കൊതി തീര്ന്നില്ല.
കൂടെയുള്ളവര് ചുറ്റിലും പരന്ന് നടക്കുകയാണ്. അപരിചിതരായ കൂറേ പേര് കൂടെ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു. തോമസ് വന്ന് പെട്ടെന്നെന്തിനോ അനുവാദം ചോദിക്കുന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ശ്രദ്ധിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. അമ്മുവിന്റേയും രേവതിയുടേയും ശബ്ദം ദൂരെ കേള്ക്കുന്നുണ്ട്. പതുക്കെ പതുക്കെ അവ വ്യക്തമായി വരുന്നു. കരിവണ്ടുകള് വീണ്ടും കൂട്ടം കൂടി കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു. ചുറ്റിലുമുള്ള മൂകത്തയ്ക്ക് വിരാമം സംഭവിക്കുന്നു. വീണു ചിതറിയ കുപ്പിയിലെ മഷി പരന്ന് ഇരുട്ടിന്റെ നനവ് പടരുന്നു...
2010 ജൂൺ 17, വ്യാഴാഴ്ച
മോഡേണ് കുരുക്ഷേത്ര

അടി! അടിയെന്ന് പറഞ്ഞാല് എന്റമ്മോ ഇതുപോലൊരു അടി... എന്തോക്കെയോ എറിഞ്ഞുടയുന്ന ശബ്ദം. ആകെ ബഹളം. ആളുകള് മാത്രമല്ല, അടുത്തുള്ള കുറുഞ്ഞിപ്പൂച്ചയും കുടുംബവും കാര്യമറിയാതെ മിഴിച്ചു നില്ക്കുകയാണ്. ദേഹോപദ്രവത്തിന്റേയോ പാത്രങ്ങള് വീണുടയുന്നതിന്റേയോ ശബ്ദമല്ല ട്ടൊ. വാക്കുകള് മുകളിലേക്കെറിഞ്ഞ് താഴെവീണു ചിതറുമ്പോള് ഉണ്ടാകുന്ന സ്ഫോടന ശബ്ദമാണ്. കേള്ക്കാന് വലിയ രസമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഞാനുമാ കൂട്ടത്തില് പങ്കാളിയായി നില്ക്കുന്നു. എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടി പോകാന് തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ പറ്റില്ല. എന്താണെന്നല്ലേ? കഥ തുടരുന്നു...
ഇത് പഞ്ചപാണ്ഡവര് താമസിക്കുന്ന വീടാണെന്ന് കരുതുക. അപ്പൊ കൂട്ടത്തില് ഞാനാരാണെന്ന് പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ? യുധിഷ്ഠിരനും അര്ജ്ജുനനും ഒരു വശത്ത്. മറു വശത്ത് നകുലനും സഹദേവനും. ഇവര് തമ്മിലാണ് യുദ്ധം. യുദ്ധം എന്തിനാണെന്നു ചോദിച്ചാല് പ്രത്യേകിച്ചങ്ങനെ കാരണമില്ല. ജനറേഷന് ഗ്യാപ്പെന്ന് വേണമെങ്കില് പറയാം. യുദ്ധത്തില് ഞാന് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ റോള് ഏറ്റെടുത്ത് ഒരു സമാധാനച്ചര്ച്ചയ്ക്ക് കളമൊരുക്കി. പക്ഷെ അവര്ക്കതില് താല്പ്പര്യമില്ല. ഞാന് ഭീമനായിതന്നെ നിന്ന് യുദ്ധം നോക്കി പഠിച്ചാല് മതിയെന്ന് യുധിഷ്ഠിരന് കല്പ്പിച്ചു. എങ്കില് ശരിയെന്ന് ഞാനും വിചാരിച്ചു.
യുദ്ധം രൂക്ഷമായി വരുന്നു. ഈ യുദ്ധത്തില് ആര് ജയിക്കും? ആര് തോല്ക്കും? കാത്തിരുന്നു തന്നെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. ലോകക്കപ്പിന്റെ പേരില് ചൂതാട്ടം നടത്തുന്നവര് പോലും ഇതില് ഒരു മുന്വിധി കാണാന് കഷ്ടപ്പെടും. അത്രയ്ക്ക് തകര്ക്കുകയാണ് വഴക്ക്. ആര്ക്കും ക്ഷീണമില്ല. ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും ആരും വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല. ഇതൊന്നവസാനിപ്പിക്കാന് എന്താ ചെയ്യാ? അംബാനിമാരെ ഒന്നിപ്പിച്ചതാരാണോ ആവോ? യു. എന്. ഒ യ്ക്ക് അല്ലെങ്കിലേ നേരമില്ല. ലോക സമാധാനത്തിന് വേണ്ടി ജീവന്വരെ ത്യജിക്കാന് തയ്യാറാണെന്നു പറഞ്ഞ ഒരാളുണ്ട്. ജമ്പന്. വിളിക്കാമെന്ന് വെച്ചാല് ചെന്നിനായകത്തിന്റെ നമ്പര് പോലും എന്റെ കയ്യിലില്ല. പോകുന്നതു വരെ പോട്ടെ...
യുദ്ധത്തിന്റെ പര്യവസാനത്തിലെത്താറായെന്ന് ചിലപ്പൊ തോന്നും. കാരണം ബഹളം ഒന്നൊതുങ്ങി. പക്ഷെ കാര്യമില്ല. അടുത്ത സെക്കന്റില് കൂടുതല് ശക്തിയാര്ജ്ജിച്ച് തുടങ്ങും. രസം ഇതൊന്നുമല്ല കേട്ടോ. ഇരു കൂട്ടരും എന്നെ പക്ഷം ചേര്ക്കും. അങ്ങനെയല്ലേ... ശരിയല്ലേ... എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച് എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കും. ഞാന് ആരുടെ ഭാഗം നില്ക്കും. രണ്ട് പേരുടെ കയ്യിലും തെറ്റുണ്ട്. അവസാനം ഞാന് രണ്ടു വള്ളത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള സ്പെയ്സില് നിന്നു. രണ്ട് കൂട്ടരുടെ ചോദ്യങ്ങള്ക്കും തലയാട്ടി.
അങ്ങനെ അക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പലകയും കഴിഞ്ഞ് രംഗം ശാന്തമായി. ആരും തോറ്റില്ല. ആരും ജയിച്ചുമില്ല. നകുലനും സഹദേവനും വീടു മാറാന് തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ അതൊരു തോല്വിയല്ല ട്ടൊ. അഞ്ച് പേരും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സാധനങ്ങളില് അധികവും അവരുടേതായിരുന്നു. ഉപ്പ് തൊട്ട് കര്പ്പൂരം വരെ ഇട്ടുവെച്ചിരുന്ന പാത്രങ്ങള് അവര് കൊണ്ടുപോയി. എല്ലാം കടലാസുപൊതിയില്... ഇപ്പോള് പേടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശൂന്യതയാണവിടെ. കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് സ്വര്ഗ്ഗാരോഹണത്തിനു തയ്യാറെടുക്കുന്ന ശാന്തത...
ഇത് പഞ്ചപാണ്ഡവര് താമസിക്കുന്ന വീടാണെന്ന് കരുതുക. അപ്പൊ കൂട്ടത്തില് ഞാനാരാണെന്ന് പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ? യുധിഷ്ഠിരനും അര്ജ്ജുനനും ഒരു വശത്ത്. മറു വശത്ത് നകുലനും സഹദേവനും. ഇവര് തമ്മിലാണ് യുദ്ധം. യുദ്ധം എന്തിനാണെന്നു ചോദിച്ചാല് പ്രത്യേകിച്ചങ്ങനെ കാരണമില്ല. ജനറേഷന് ഗ്യാപ്പെന്ന് വേണമെങ്കില് പറയാം. യുദ്ധത്തില് ഞാന് ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ റോള് ഏറ്റെടുത്ത് ഒരു സമാധാനച്ചര്ച്ചയ്ക്ക് കളമൊരുക്കി. പക്ഷെ അവര്ക്കതില് താല്പ്പര്യമില്ല. ഞാന് ഭീമനായിതന്നെ നിന്ന് യുദ്ധം നോക്കി പഠിച്ചാല് മതിയെന്ന് യുധിഷ്ഠിരന് കല്പ്പിച്ചു. എങ്കില് ശരിയെന്ന് ഞാനും വിചാരിച്ചു.
യുദ്ധം രൂക്ഷമായി വരുന്നു. ഈ യുദ്ധത്തില് ആര് ജയിക്കും? ആര് തോല്ക്കും? കാത്തിരുന്നു തന്നെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. ലോകക്കപ്പിന്റെ പേരില് ചൂതാട്ടം നടത്തുന്നവര് പോലും ഇതില് ഒരു മുന്വിധി കാണാന് കഷ്ടപ്പെടും. അത്രയ്ക്ക് തകര്ക്കുകയാണ് വഴക്ക്. ആര്ക്കും ക്ഷീണമില്ല. ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും ആരും വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല. ഇതൊന്നവസാനിപ്പിക്കാന് എന്താ ചെയ്യാ? അംബാനിമാരെ ഒന്നിപ്പിച്ചതാരാണോ ആവോ? യു. എന്. ഒ യ്ക്ക് അല്ലെങ്കിലേ നേരമില്ല. ലോക സമാധാനത്തിന് വേണ്ടി ജീവന്വരെ ത്യജിക്കാന് തയ്യാറാണെന്നു പറഞ്ഞ ഒരാളുണ്ട്. ജമ്പന്. വിളിക്കാമെന്ന് വെച്ചാല് ചെന്നിനായകത്തിന്റെ നമ്പര് പോലും എന്റെ കയ്യിലില്ല. പോകുന്നതു വരെ പോട്ടെ...
യുദ്ധത്തിന്റെ പര്യവസാനത്തിലെത്താറായെന്ന് ചിലപ്പൊ തോന്നും. കാരണം ബഹളം ഒന്നൊതുങ്ങി. പക്ഷെ കാര്യമില്ല. അടുത്ത സെക്കന്റില് കൂടുതല് ശക്തിയാര്ജ്ജിച്ച് തുടങ്ങും. രസം ഇതൊന്നുമല്ല കേട്ടോ. ഇരു കൂട്ടരും എന്നെ പക്ഷം ചേര്ക്കും. അങ്ങനെയല്ലേ... ശരിയല്ലേ... എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച് എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കും. ഞാന് ആരുടെ ഭാഗം നില്ക്കും. രണ്ട് പേരുടെ കയ്യിലും തെറ്റുണ്ട്. അവസാനം ഞാന് രണ്ടു വള്ളത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള സ്പെയ്സില് നിന്നു. രണ്ട് കൂട്ടരുടെ ചോദ്യങ്ങള്ക്കും തലയാട്ടി.
അങ്ങനെ അക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പലകയും കഴിഞ്ഞ് രംഗം ശാന്തമായി. ആരും തോറ്റില്ല. ആരും ജയിച്ചുമില്ല. നകുലനും സഹദേവനും വീടു മാറാന് തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ അതൊരു തോല്വിയല്ല ട്ടൊ. അഞ്ച് പേരും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സാധനങ്ങളില് അധികവും അവരുടേതായിരുന്നു. ഉപ്പ് തൊട്ട് കര്പ്പൂരം വരെ ഇട്ടുവെച്ചിരുന്ന പാത്രങ്ങള് അവര് കൊണ്ടുപോയി. എല്ലാം കടലാസുപൊതിയില്... ഇപ്പോള് പേടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശൂന്യതയാണവിടെ. കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് സ്വര്ഗ്ഗാരോഹണത്തിനു തയ്യാറെടുക്കുന്ന ശാന്തത...
2010 ജൂൺ 16, ബുധനാഴ്ച
ഒരു ശനിയാഴ്ച മോഷണം
ജൂണിലെ ഒരു ശനിയാഴ്ച. അല്ല, മിക്ക ശനിയാഴിചയും ഇങ്ങനെതന്നെ. ഓഫീസ് മുഴുവന് അന്തകാരത്തിലാഴുന്ന അഞ്ചാമത്തെ ശനിയാഴ്ചയാണിത്. രാവിലെ എല്ലാവരും എത്തിക്കഴിഞ്ഞെന്നു കണ്ടാല് ഉടന് കറണ്ട് പോകും. കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് പിന്നേയും നിശബ്ദമാണ്. ടപ്പ്! ടപ്പ്! ടപ്പ്! ധൃതിയില് കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ കീബോര്ഡില് വിരലുകളോടുന്ന ശബ്ദമേ കേള്ക്കൂ. കൂടെ കുറച്ച് നിശ്വാസങ്ങളും. പാവങ്ങള്... ഏന്തി വലിച്ച് അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി. പിന്നെ ആകെ കരച്ചിലിന്റെ ബഹളമാണ്. കരച്ചില് അവസാനിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ അവര് മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കും.എല്ലാവരും പതിവു പോലെ സിറ്റൌട്ടില് പത്രം വായനയും ഉറക്കവും സാഹിത്യച്ചര്ച്ചകളുമൊക്കെയായി ഇരിക്കുകയാണ്. പതിവെന്ന് പറഞ്ഞത് വൈദ്യുതി ബോര്ഡ് കനിഞ്ഞു നല്കുന്ന ഒഴിവു സമയങ്ങളിലെ കാര്യമാണ്. മുറ്റത്തുകൂടി വരിവരിയായി പോകുന്ന ഉറുമ്പുകള് വരെ ഞങ്ങളെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്. “വല്യ കളിയൊന്നും വേണ്ട. അടുത്ത ആഴ്ചയ്ക്ക് മുമ്പ് നമ്മള് ജനറേറ്റര് വാങ്ങും”. എക്സിക്യൂട്ടീവ് എഡിറ്ററുടെ വാക്കുകളാണ്. ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം ഇത് കേള്ക്കാന് തുടങ്ങിട്ട് രണ്ട് മാസമായി.
ഇനി കറണ്ട് വരുന്നത് രണ്ട് മണിക്കോ മൂന്ന് മണിക്കോ ആയിരിക്കും. ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിക്കും ചേടത്തിക്കുമൊഴികെ വേറെയാര്ക്കും ഇതില് കാര്യമായ എതിര്പ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഞങ്ങള് കുറച്ച് പേര് മനസ്സറിഞ്ഞ് സന്തോഷിക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷെ ഇന്നെനിക്കൊരു പ്രത്യേക സന്തോഷമുണ്ട്. കറണ്ട് പോകുമെന്ന ഉറപ്പിലാണ് ഞാന് രാവിലെ ഡയറിയെടുത്ത് ബാഗില് വെച്ചത്. കഥയുടെ ബാക്കി എഴുതാമല്ലോ? പക്ഷെ പതിവിനെ തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ന് കറണ്ട് പോകാനല്പ്പം വൈകി.
ഇന്ന് ഓഫീസില് മോല്ക്കോയ്മക്കാര് ആരും ഇല്ല. ചേടത്തിയും എന്തോ ആവശ്യത്തിന് കോഴിക്കോട് പോയിരിക്കുകയാണെന്ന് ഡിസൈനര് പറഞ്ഞു. ഇനിയുള്ളവര് ഉപദ്രവകാരികളല്ല. എന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ചേച്ചിക്ക് ഒരാഗ്രഹം. ഫ്രിഡ്ജിലിരിക്കുന്ന ബ്രഡും ബട്ടറും കഴിക്കാന്. പുറത്ത് ഇരമ്പിപ്പെയ്യുന്ന മഴയാണ്. ഈ സമയത്ത് റോസ്റ് ചെയ്തെടുത്ത ചൂടുള്ള ബ്രഡ്. കൂടിയേക്കാമെന്ന് ഞാനും കരുതി. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ റിസപ്ഷനിസ്റുമുണ്ട്. ബ്രഡും വെണ്ണയും ഓഫീസിലെ ഫ്രിഡ്ജില് നിന്ന് മോഷ്ടിച്ചു. കോളേജില് പഠിക്കുമ്പോള് ഹോസ്റലില് സിസ്റര്മാരുടെ തോട്ടത്തില് കേറി മോഷ്ടിക്കുന്നത് ഒരു ശീലമാക്കിയത് ഉപകാരപ്പെട്ടു. ബ്രഡെന്ന് ആ വസ്തുവുനെ വിളിക്കാന് പറ്റുമോന്നറിയില്ല. മഞ്ഞ നിറം കേറിയ ഒരു വസ്തു. ചെറുതായൊരു പൂപ്പലുണ്ട്. അതു സാരമില്ല. ഇരു വശത്തും വെണ്ണ തേച്ച് സ്റവില് വെച്ച് റോസ്റ് ഉണ്ടാക്കി. കഴിക്കുന്നതിനിടെ റിസപ്ഷനിസ്റിന്റെ ഓര്മ്മ പുതുക്കല്. “ഇത് മൂന്ന് മാസം മുമ്പ് ഫ്രിഡ്ജില് ഉണ്ടായിരുന്ന വെണ്ണയാ”. ഞാനും ചേച്ചിയും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. എന്ത് പറയാന്. തീറ്റ തുടര്ന്നു.
ഓരോന്ന് വീതം കഴിച്ചു. അടുത്തതെടുത്തപ്പോഴാണ് എവിടെ നിന്നോ ചേടത്തി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഒന്ന് പരുങ്ങി. “ഓ, നിങ്ങള് ഫ്രിഡ്ജു തപ്പിയല്ലേ?” ചേടത്തിടെ ചോദ്യം. വായിലുള്ള ബ്രഡ് കഷ്ണം അറിയാതെ വിഴുങ്ങിപ്പോയി. റിസപ്ഷനിസ്റ് എങ്ങനെയോ സംഭവസ്ഥലത്തു നിന്ന് മുങ്ങി. പിന്നാലേ ചേച്ചിയും. അവസാനം ഞാന് കെണിയില്. എന്തായാലും നനഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പൊ പരുങ്ങിയിട്ടെന്ത് കാര്യം. വെളുക്കനെ ഒന്ന് ചിരിച്ച് രണ്ട് കയ്യിലും ബ്രഡുമായി ഞാന് അടുക്കളയില് നിന്നിറങ്ങി. കോഴിക്കോട് പോയ ചേടത്തി എവിടെ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന അത്ഭുതത്തിലാണ് പുറത്ത് അവരിപ്പോഴും. ഹും! എന്തായാലും പറ്റേണ്ടത് പറ്റി. ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്താ?
ഇതിനായി സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത:
പോസ്റ്റുകള് (Atom)

